Pospiech francuski

Ogień jest wysoce niszczycielską siłą. Gdy na prostej możliwości znajdzie wrażliwe na spalenie substancje, poddaje je jedynej destrukcji. Nieplanowany proces spalania może objąć prawie wszystkie znane nam materiały - ciała stałe, ciecze i gazy. W współzależności od spalanego produktu do poskramiania pożarów wykorzystuje się inne sposoby gaśnicze. Największym jest dokładnie woda. A nie w dowolnym przykładu można się nią podawać. W pożarach używa się i dość często piany czy proszków. Mniej znanym faktem jest branie pary wodnej do dławienia ognia i gaszenia jego roznoszenia się. Mniejsza popularność pary wynika dowolnie z tego, że można ją używać jedynie w mieszkaniach zamkniętych również do gaszenia jedynie określonych pożarów. Para jako materiał gaśniczy (ang. steam fire extinguishing) nie przyznaje się na przykład do gaszenia płonących lasów. Nie mieści to, że nie można z niej kosztować podczas gaszenia palącego się drewna. Para jest funkcjonalnym rozwiązaniem między innymi podczas pożarów w wnętrzach będących do suszenia drewna, jednak metraż tych pomieszczeń nie może przekraczać 500 metrów kwadratowych. Proces gaszenia parą polega na podawaniu jej pod ciśnieniem w rejon pożaru. Dzięki temu następuje rozrzedzenie gazów palnych unoszących się w jego rejonie, spada też stężenie tlenu, co w konsekwencji zapobiega jego rozwój, i po kilkorgu minutach gaśnie ogień. Parę rzuca się nie właśnie do gaszenia pożarów ciał stałych, ale same cieczy i gazów. Zaś w niniejszych przykładach ogień musi się szerzyć jedynie na terenie zamkniętym. W gruncie otwartym para wodna traci swoją skuteczność jako materiał gaśniczy.